yağmur güncesi
II
yıktım içimdeki
yoksul konduları,
apartmanlar
adına
çoğaldı çocuklar
taştılar,
bakır leğenlerden
bir gecede büyüdü
,
bir gecede öldüler
madencilerin
yorgun elleriyle
pencere kazıdım
geceye
bir kirli
tebessüm döküldü
odamdaki
yetmişbeş vatlık lambadan
ağladım
kahkahalar dolusu
ve bir tartıcı
çocuk koştu peşimden:
“tartıyım
abi”
dünyanın
bana uyguladığı
çekim
kuvveti bir yana
bugün bir
kez daha
sensizliğe sınadım
kendimi
alpaycavlak ’94 nisan niğde